ردّ پا

سلام عزیزدلم ، خوبی دختر قشنگم ، این چند خط رو که منتسب به صمد بهرنگی ست بارها خونده بودم ، امروز باز داخل یکی از گروها دیدم به اشتراک گذاشتنش ، گفتم اینجا بگذارم تا تو هم بخونیش عزیز دلم ، امیدوارم بدردت بخوره :

بالاخره در زندگی هر آدمی ،...یک نفر پیدا میشود که بی مقدمه آمده، مدتی مانده....قدمی زده وبعد اما بی هوا غیبش زده و رفته .

آمدن و ماندن و رفتن آدمها مهم نیست ...

اینکه بعد از روزی روزگاری ، در جمعی حرفی از تو به میان بیاید ،

آن شخص چگونه توصیفت میکند مهم است..

اینکه بعد از گذشت چندسال ، چه ذهنیتی از هم دارید مهم است .

اینکه آن ذهنییت مثبت است یا منفی.....

اینکه تورا چطور آدمی شناخته ، مهم است.

منطقی هستی و میشود روی دوستی ات حساب کرد !؟

می گوید دوست خوبی بودی برایش ، یا مهمترین اشتباه زندگی اش شدی.....

اینکه خاطرات خوبی از تو دارد ، یا نه برعکس..

اینکه رویایی شدی برای زندگیش ، یا نه درسی شدی برای زندگی....

به گمانم ذهنیتی که آدمها از خود برای هم به یادگار میگذارند ، از همه چیز بیشتر اهمیت دارد

وگرنه همه آمده اند که یک روز بروند...!

باباش و دخترش...